سازهای اصیل ایرانی
تار و سه تار 
قالب وبلاگ

 

جهت دانلود کتاب بر روی لینک زیر کلیک کنید

دانلود کتاب هوشنگ ظریف

[ سه شنبه بیستم خرداد 1393 ] [ 15:45 ] [ مهدی نوشاد ]

 

جهت دانلود کتاب بر روی لینک زیر کلیک کنید

دانلود کتاب گنجینه سه تار 1

[ یکشنبه هجدهم خرداد 1393 ] [ 16:52 ] [ مهدی نوشاد ]

 

حسین علیزاده، سال 1330 در جنوب تهران،محله سید نصرالدین دیده به جهان گشود.تحصیلات ابتدایی خود را در دبستان حافظ در منطقه بازار تهران و موسیقی را در هنرستان موسیقی نزد استادانی چون هوشنگ ظریف، محمود کریمی، حبیب الله صالحی، علی اکبرخان شهنازی و حسین دهلوی فراگرفت. در سال 1349،پس از راه­یابی به رشته موسیقی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، از محضر اساتید دیگر همچون نورعلی­خان برومند و داریوش صفوت استفاده نمود و هم زمان در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی نزد استادان سعید هرمزی، یوسف فروتن و عبدالله­خان دوامی موسیقی را دنبال کرد و با روایتهای دیگری از ردیف موسیقی ایران آشنا شد و نکته­های نوازندگی تار و سه تار را در سطح عالی فرا گرفت.

علیزاده از سال 1349، به تدریس در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان پرداخت و آثار متعددی نیز در همین زمینه ساخت و هم زمان در مرکز حفظ واشاعه موسیقی نیز به آموزش مشغول شد و ضمن همکاری با گروه سازهای ملی این مرکز ،گروهی را نیز به سرپرستی خود با نام " شیدا و عارف" تشکیل داد .شرکت در برنامه‌های موسیقی جشن هنر شیراز و تدوین و اجرای دستگاه ماهور توسط گروه مرکز حفظ و اشاعه (جشن هنر شیراز-1354) و "کنسرت نوا" با خوانندگی پریسا ( در سال-1356) حاصل کار این گروهها بود.در همین سالها بود که وی با ساخت و اجرای قطعاتی چون "سواران دشت امید" و "حصار" ،فرمی تازه را به موسیقی ایرانی ارائه داد.

در سال 1358 در کنار سایر هنرمندان عضو "کانون فرهنگی و هنری چاووش" ، در قالب "گروه شیدا " آثاری را ساخته و ضبط کرد . این آثار تاثیر شگرفی بر جریان موسیقی ایرانی در آن سالها گذاشت که از مهمترین آنها می­توان "چاوش 3 " را نام برد.

"برگرفته از مکتب علیزاده"

 

 

[ یکشنبه چهارم خرداد 1393 ] [ 15:17 ] [ مهدی نوشاد ]

استاد لطفی، در روز استاد به دیار باقی شتافت

۱۲ اردیبهشت روز گرامیداشت استادان گرانقدر، استاد لطفی وظایف استادی خود را که استادانه به جای آورده بود، به پایان رسانید و جامعه هنری را سیاه پوش خود کرد.

این واقعه یک فاجعه برای جامعه هنری ملت ایران به حساب می آید.

روحت شاد استاد عزیزمان، روحت شاد

 

[ شنبه سیزدهم اردیبهشت 1393 ] [ 11:41 ] [ مهدی نوشاد ]

 

هنردوستان عزیز

همانطور که مستحضر هستید استاد محمدرضا لطفی در بستر بیماری به سر می برند که این امر باعث نارحتی بسیاری از دوستان شده است، اما طبق گفته استاد علیزاده و ثبت در سایت شخصی ایشان باید صبوری کرد و دست به دعا بود تا انشااله به زودی زود شاهد سلامتی و بهبود استاد بزرگوارمان باشیم.

در زیر متن پیام استاد علیزاده خدمتتان عنوان می گردد:

همراهان، همدلان، حاميان و دوستداران هنر موسيقى ايران زمين، دير زمانى است كه نغمه‌ها حكايت از عشق و دلدادگى شما دارند. هر نغمه حكايت رنج‌ها و شادي‌هاى مردمى است كه همواره عشق را سر لوحه زندگى خود قرار داده اند.

اين روزها هنرمندان و دوستداران هنر موسيقى ايام سختى را سپرى مي كنند. نغمه‌سراى بزرگ، استاد محمدرضا لطفى در بستر بيماريست و به شوق ديدار شما بر بيمارى خود غلبه مي كند. در اين ايام بسيارى از دلسوزان و علاقمندان شوق ديدار داشته و با پى گيرى و مراجعه به بيمارستان‌ها موفق به ديدار ايشان نشده‌اند.

اينجانب از طرف دوست و همكار ديرين محمدرضا لطفى خواهشمند است با صبورى، فرصت و آرامش بيشترى را فراهم كنيم تا بهبودى ايشان تسريع بيشترى پيدا كند.
من در ديدار و ملاقات با ايشان هنگامى كه از عشق وشوق شما گفتم، اميد در چشمانش متبلور شد و در تمام لحظات نام شما را بر زبان داشت.
در حال حاضر خوشبختانه حال جسمى و روحى ايشان رو به بهبود است و به محض آمادگى قرار ملاقات از طرف همسر و خانواده ايشان اعلام خواهد شد. در ضمن براى اطلاع دوستداران و علاقمندان هر هفته شرايط و احوالات استاد محمدرضا لطفى زير نظر تيم پزشكان به اطلاع عموم خواهد رسيد.
به اميد بهبودى كامل هنرمند و استاد بزرگ محمدرضا لطفى

[ چهارشنبه سوم اردیبهشت 1393 ] [ 10:49 ] [ مهدی نوشاد ]

غزلی که سايه - هوشنگ ابتهاج - در وصف استاد محمدرضا لطفی سروده اند

پيش ساز تو من از سحر سخن دم نزنم

كه زباني چو بيان تو ندارد سخنم

ره مگردان و نگه دار همين پرده ي راست

تا من از راز سپهرت گرهي باز كنم

صبر كن اي دل غم ديده كه چون پير حزين

عاقبت مژده ي نصرت رسد از پيرهنم

چه غريبانه تو با ياد وطن مي نالي

من چه گويم كه غريب است دلم در وطنم

شعر من با مدد ساز تو آوازي داشت

كي بود باز كه شوري به چمن درفكنم

همه مرغان هم آواز پراكنده شدند

آه ازين باد بلاخيز كه زد در چمنم


ني جدا زان لب و دندان چه نوايي دارد ؟

من ز بي هم نفسي ناله به دل مي شكنم

بي تو آري غزل سايه ندارد لطفي

باز راهي بزن اي دوست كه آهي بزنم

[ چهارشنبه ششم فروردین 1393 ] [ 14:15 ] [ مهدی نوشاد ]

یادش گرامی و روحش شاد

 

 

 

 

 

 

 

[ پنجشنبه سوم بهمن 1392 ] [ 11:8 ] [ مهدی نوشاد ]
انواع سه تار
روش های نوازندگی :

1- استفاده از مضراب .

2- ترکیب مضراب و پنجه .
بر عکس سبکها و مکاتب ، روش های نوازندگی سه تار در موسیقی ایرانی تنوع گسترده ای ندارد . از آنجا که این روش ها در برگیرنده گونه های برخورد فیزیکی نوازنده با ساز هستند ، طبعا به واسطه نوع چنین برخوردی ، امکان تنوع این روش ها نسبت به مکاتب و سبک های موسیقی – که بیشتر به جنبه گرایش فکری هنرمند توجه دارد – کمتر خواهد بود .

1- روش های نوازندگی سه تار بر مبنای نحوه استفاده از مضراب : از این نظر دو روش در نوازندگی سه تار قابل تصور است :

1-1 : روش ترکیبی نوازی یا استفاده از هم آوایی همه سیم ها که اصطلاحا به پرسیم نوازی نیز معروف است .

2-1 : روش تک سیم نوازی

1-1 : روش ترکیبی نوازی : منظور از ترکیب نوازی استفاده از ظرفیت و تونیک تمام سیم ها در حین نواختن است .
روش عمومی که از زمان قدیم رایج بوده همین روش بوده است . امروزه نیز این روش رونق دارد . علت رونق و استفاده بیشتر از این روش این است که نوازنده با اجرای آن توانایی به کار بردن تکنیک و ابداعات تکنیکی را بیشتر پیدا می کند . با ترکیبی نوازی امکان استفاده از هم آوایی سیم های دیگر نیز وجود دارد . در تصادم ناخن بطور مستقیم با سیم مورد نظر و برخورد غیر مستقیم با سیم های دیگر نوعی صدای مطبوع و دل نشین بوجود می آید . البته بوجود آمدن این صدای مطبوع بستگی به وجود هماهنگی هارمونیک در ساز دارد .

2-1- روش تک سیم نوازی : در این روش نوازنده احساسات خود را با نواختن تک سیم ابراز می کند . گفته شد که روش ترکیبی نوازی قدیمی تر از این روش است . در دوران معاصر استاد فقید احمد عبادی که خود نیز زمانی به روش ترکیبی ، ساز می نواخت ، روش جدید تک سیم نوازی را در دل روش قدیم جای داد .
بوجود آمدن این این روش نه به دلیل غلط بودن روش قدیم ، بلکه بنا به ضرورت هایی بوده است . چنانکه مرحوم استاد عبادی نقل کرده اند که هر گاه صدای سه تار را از رادیو می شنیدم شلوغی و سر و صدای این ساز مرا آزار می داد و به این نتیجه رسیدم که سه تار را باید به صورت تک سیم نواخت . از این رو شاید بتوان یکی از دلایل عمده بوجود آمدن این روش را ضعف رادیو دانست . زیرا شلوغی و ابهام صدای سه تار نه بعلت ضعف این ساز بلکه بعلت نقص از پخش رادیو بوده است . طبعا در حال حاضر که سیستم های فرستنده و گیرنده امواج رادیویی از پیشرفت قابل توجهی برخوردارند چه بسا روش ترکیبی نوازی مناسب تر از روش (تک سیم) نوازی باشد .

 

[ دوشنبه بیست و پنجم آذر 1392 ] [ 15:41 ] [ مهدی نوشاد ]
با سلام خدمت تمامی دوستان اهل هنر

این وبلاگ موقتاً جهت برقراری ارتباط بیشتر اینجانب با دوستانی که تا به حال دوره های آموزشی تار و سه تار را باهم گذرانده ایم آماده گردیده

امید است مفید واقع گردد

[ یکشنبه دوم تیر 1392 ] [ 15:45 ] [ مهدی نوشاد ]

 

تار از جمله سازهای زهی مضرابی است که در ساخت آن از چوب، پوست، استخوان، زه، استفاده می‌شود

تار یکی از مهمترین سازهای موسیقی کلاسیک (سنتی)ایران است و از حدود 200 سال پیش، از آن به عنوان یکی از سازهای اصلی موسیقی ایرانی نام برده شده است.

طول کلی این ساز حدود 95 سانتی متر است. نوازنده تار ایرانی در حالت نشسته ساز را به صورت افقی روی ران پا قرار می‌دهد، به طوری که دسته تار طرف چپ و کاسه طنینی طرف راست نوازنده قرار گیرد.

نوازنده سر انگشت‌های دست چپ را روی دستان‌هایی که در طول دسته تار بسته شده است حرکت می‌دهد و با مضرابی که در دست راست دارد به سیم‌ها زخمه می‌زند.

تار از اواسط قرن ۱۸ میلادی با شمایل کنونی‌اش شناخته شده است. دسته‌ای بلند متصل به کاسه‌ای دو تکه (کاسه و نقاره) است که از کنده‌کاری در چوب درخت توت درست شده و لایه نازکی از پوست روی کاسه‌ها کشیده شده است.

در قسمت دسته ۲۶ تا ۲۸ پرده قابل تنظیم وجود دارد. تار دارای 6 سیم از جنس فلز بوده و در ۳ دسته ۲ تایی روی آن کشیده شده است و به‌وسیله مضراب (زخمه‌ای از جنس برنج) نواخته می‌شود.

روی کاسه و نقاره تار پوست کشیده شده و خرک تار بر پوست کاسه تکیه کرده است. قسمت نقاره در انتهای بالائی به دسته (گردن) متصل شده است.

دسته تار بلند (45 تا 50 سانتیمتر) است و بر کناره‌های سطح جلویی آن دو روکش استخوانی چسبانده‌اند.

دور دسته، دستان‌ها (پرده‌هائی عمود بر طول آن با فواصل معین) بسته شده، قطر هر دستان در اصوات اصلی دستگاه‌های موسیقی ایرانی، کمی بیشتر از اصوات گذرا و کم اهمیت‌تر این موسیقی است.

جعبه گوشی (سر) در انتهای بالائی دسته قرار گرفته و از هر طرف 3 گوشی بر سطوح جانبی جعبه کار گذاشته شده است.

سیم‌های 6 گانه عبارتند از: 2 سیم سفید (پائین) که همصدا کوک می شوند، 2 سیم زرد (همصدا)، یک سیم سفید نازک (به نام«زیر») و یک سیم زرد (بم) که دوتای آخری غالباً به فاصله اکتاو کوک می‌شوند.

"برگرفته از سایت همشهری آنلاین "

 

[ سه شنبه نهم خرداد 1391 ] [ 11:48 ] [ مهدی نوشاد ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

امکانات وب